Verhuiskriebels

Zucht van opluchting: ik heb vandaag het huurcontract ondertekend. Oooohh yeah!!! En over een week ga ik dan toch eindelijk verhuizen!! Heb ik er zin in? Nope!! Het blijft een treurige aftocht en het doet nog steeds pijn. Ben ik er klaar voor? Hell yeah! De dozen vullen zich met een rap tempo en ik ben verbijsterd over de hoeveelheid dozen die je in je eentje vol kan stouwen. Okee okee…ik neem ook gewoon uit principe veel mee…ik vind mezelf nou eenmaal een betere bestemming dan de evil ex en zijn snol!! Maar dan nog: Zes dozen met schoenen…dat is best veel…drie dozen met dvd’s…ook best veel! Hutkoffers vol met kleding…zelfs nog na de grote garderobecleansing…is ook heul veul!! Aaaaahhh waar ga ik dat laten?!?!? Ik heb dit weekend helemaal afspraakloos gelaten om alles verder in te pakken. Volgend weekend ga ik namelijk al knallend hard verhuizen. Ik heb alleen nog geen nieuwe meubels gekocht. Dat ga ik stukje bij beetje doen. Als ik er zin in heb en als het geld het toelaat. Dat betekent dus ook dat er de komende weken/maanden wat tripjes naar Ikea en aanverwante woontoko’s gaan gebeuren…hè…vervelend!! Nu ben ik gewoon nog even aan het kijken wat ik dan ongeveer zou willen. Kijk maar mee!!! Lees verder

Om in de stemming te komen: favoriete chansons (ja, echt)

Hier gaan mensen afhaken. Mag je een Franse naam hebben, Madeleine, maar sommige dingen gaan echt te ver. Ik roep normaal heel hard: ik schaam me dr niks voor, hier schaam ik me wel een beetje voor. Maar ik hou gewoon echt van Franse chansons, hoe truttiger hoe beter! Ik zing zelfs mee…het moet niet gekker worden! Ik ga mijzelf niet verdedigen, maar ik ben hier verpest door mijn ouders. De Franse cd-collectie bij mijn ouders is immens. En op vakantie werd dit tot in den treure gedraaid. Tot kotsens aan toe. Maar blijkbaar is er toch iets van deze indoctrinatie blijven hangen. What can I say…ik ben gebrainwashed! En in het kader van de Parijse voorpret (nogmaals: we gaan drie dagen…twee keer knipperen en je bent weer thuis) heb ik een paar van mijn favorieten op een rijtje gezet. Lach niet te hard…ik weet tenminste van mijzelf dat ik een nerd ben!

Lees verder

Het was weer zo ver – shoplog

Totaal ongepland, maar zeker noodzakelijkerwijs werd er toch weer gewinkeld deze week. Je begrijpt dat er niks overbodigs is gekocht, dat alles totaal onvermijdelijk was en dat ik hier niets aan kan doen. Ik heb geen gat in mijn hand en ik geef al helemaal niet teveel geld uit. Zeker de laatste tijd niet. Laat dat duidelijk zijn. Er moest gewinkeld worden, ik wilde het ook niet. Maar het moest…komt dit geloofwaardig over zo? Lees verder

Just another day

Ehm ja…klassiek Madeleine-momentje: Ik wilde een blog maken over mijn dag. Wat ik doe, wat ik meemaak. Just for the fun of it. Vrijdag was ik vrij en had allemaal dingen gepland…leuke dingen ook nog. Dus ik dacht dat vrijdag een mooie dag zou worden om over te bloggen…en oooh yeah, dat werd me de dag wel…welkom in mijn leven, waar ik in bizarre situaties terecht kom en me totaal misdraag…soms…een beetje…Conclusies van de dag zouden moeten zijn: ik moet echt een beetje volwassen worden en ik drink nooit meer…eh ja…like that’s gonna happen!! Lees verder

New York Diary – dag 2

BAM! 4.00 klaar wakker…voor het eerst in zeven weken meer dan 8u geslapen…en nog zonder slaappillen ook! Awesome!! slapen is zo fijn, maar mijn lichaam vond het na 8u wel weer mooi geweest. Dus maar een aflevering van Sherlock gekeken en om 7u opgestaan. De zon scheen al en vanuit het hotel zie ik nog net het gouden puntje van een nabijgelegen art deco wolkenkrabber. Whoehoeeee! New York here we come!!

Lees verder

Slechte plannen

Laat we eens heel eerlijk zijn: ik heb ze niet allemaal op een rijtje lately. Niet raar ook als je wereld opeens zo op zijn kop staat. Maar het beste is: ik weet het tenminste nog van mezelf…dat scheelt. Maar echt: ik ben een puinhoop, een tikkende tijdbom en een labiel stuk ellende. Nog steeds. Ik ben het al heel lang zat…maar dat zet je dus niet uit. Was het maar zo’n feest. Dus tja, ik jank en scheld nog even verder. Ik eet en slaap nog steeds niet, want slapen en eten is voor mietjes….blijkbaar. Maar…ik zou Madeleine niet zijn als ik er geen misbruik van maakte. Zo ben ik ook wel weer: ongegeneerd. Ik speel de ik-ben-bedrogen-kaart waar en wanneer het maar kan. Bij voorkeur op het werk: “Oooohh nee, ik kan dat echt niet doen…ben ik veel te teer en fragiel voor.” Ik maak er mijn dagbesteding van om naar zo veel mogelijk collega’s te roepen: “Jaaaaa, laat me ook maar in de steek…alsof ik het niet zwaar genoeg heb.” Mijn collega’s glimlachen minzaam, er zit nog iets van Madeleine in (en wanneer gaat ze eindelijk een keer d’r snater houden?!)!!
Lees verder