Terug van weggeweest

And we’re back!!!! Ehhh ja….een maand stilte…een maand en twee dagen to be exact. Niet de bedoeling…was het gepland: neeuhh niet echt. Was het goed…misschien wel. Maar who cares, we zijn er weer!! Genoeg verhalen om te vertellen, een nieuw jaar; dus nieuwe ronde, nieuwe kansen. De stilte was er enerzijds puur praktisch: ik zat een maandje zonder fatsoenlijk werkend internet thuis. Lees verder

Hoofd leeg typen

Deze blog gebruik ik het liefste voor leuke dingen. Maar aangezien het ook een piepklein beetje een soort dagboek is en bij gebrek aan een therapeut…mag ik heel af en toe mijn hoofd een beetje leeg typen. Over hoe het gaat in dit noodgedwongen nieuwe leven, over wat me dwars zit, over wat me goed doet. En of er iets van een stijgende lijn in zit. Om daar maar mee te beginnen: ik denk dat er een soort van stijgende lijn is. Ik huil niet meer vaak, wel af en toe, als weer blijkt dat hij me alweer een naaistreek heeft geleverd. Goed om zeker te weten: ik wil de klootzak-ex nooit meer terug…wat een zieke gozer is het! Jammer van die zeven jaar, maar goed dat het voorbij is. Ik slaap beter (Amerikaanse slaappillen zijn awesome!!) en dat scheelt toch wel het allermeest. De crack-junk-donkere-kringen trekken al een beetje weg…al conceal ik ’s ochtends my ass off om het een beetje weg te werken. Lees verder

Op zoek naar Leine

Noodgedwongen denk ik de laatste tijd veel na over mezelf en mijn leven. Hoe kan het dat mij overkomt, wat mij overkomt? Overkomt het me, trek ik het aan of zoek ik het zelfs op? Al twee maanden is mijn hoofd op hol: waar het mis gegaan is, wat ik anders had moeten doen, waar ik schuld heb. Ik wou dat mijn hoofd dat niet deed. Ik kom namelijk niet verder.
Nu kan ik een paar dingen doen: blijven malen en in cirkels blijven denken, me laten doorzagen door een psycholoog of op zoek gaan naar mezelf. Ik ga voor het laatste. Wie ben ik? Lees verder

Even niet meer leuk…

Ik hoopte zo na twee maanden een aantal stappen verder te zijn. Weer lichtpunten te kunnen zijn, licht aan het eind van de tunnel. Ik heb twee maanden mijn best gedaan, mezelf opgeraapt, opgelapt en heb met de moed der wanhoop gedaan alsof ik geloofde dat het beter werd. New York zou mijn wederopstanding worden…ehh ja…nou, nee dus. Na een bestwel dramatisch weekend is de conclusie: het gaat eigenlijk gewoon nog steeds kut. En dat is een milde conclusie na een weekend van twee dagen in bed liggen en één dag van huilen, schreeuwen, agressie en totale breakdown. Ja…voor de critici…mijn weekend heeft drie dagen. And I’m freakin’worth it! Dat terzijde, in plaats mezelf nog verder te pijnigen bij het horen van mijn eigen gejank en geschreeuw, doneer ik mijn gevoelens maar aan het wereldwijde web. Dat recht heb je gelukkig als blogger (OMG, ik noemde mezelf een blogger… totale zelfoverschatting, Madeleine, jij mal kind!) Lees verder

Anger Management

In deze tijden leer ik veel over mijzelf…veel slechte dingen, maar ook veel goede dingen. Ik blijf heel lang boos…bad! Ik hou van alleen zijn…good! Ik stop veel weg…bad! Ik heb discipline en doorzettingsvermogen…good! Het mooiste vind ik dat hoe klote ik me ook voel, dat ik mezelf altijd bijelkaar weet te rapen en doe wat er van me verwacht wordt. Niemand hoeft de vernederde, totaal wanhopige Madeleine te zien. Daar schiet niemand wat mee op. Dus ik raap mezelf op, elke keer weer. Ik hou mezelf niet groter dan nodig. Ik ben niet bang om kwetsbaar te zijn. Maar ik weiger kapot te gaan. Gewoon omdat die klootzak het niet waard is. En gewoon omdat ik het wel waard ben!
Lees verder

Liefde is van Beton

….Love is not love
Which alters when it alteration finds,
Or bends with the remover to remove.
O no, it is an ever fixèd mark
That looks on tempests and is never shaken;
It is the star to every wand’ring barque,
Whose worth’s unknown although his height be taken.

Vroegâh….lang geleden…toen ik nog jong en onbedorven was, hing dit sonnet van Shakespeare boven mijn bed. Ik vond het zo mooi en zo precies zoals ik liefde zag. Liefde is van beton, dat kan alles aan. En als liefde niet tegen een stootje kan, wat is het dan nog? De laatste weken moest ik er veel aan denken. Ik dacht dat ik die rotstvaste liefde had, maar die was er van zijn kant niet. Hij is niet in staat om zo lief te hebben. Omdat er iets mis is met die gozer. En als je zo met liefde om gaat, tja…dan ben je het wat mij betreft niet waard!

Lees verder

Vuige porno…

Ehm, ja…lees even de vorige posts terug…over hoe ik me voortaan ga gedragen en vergeet ze…dat plan is nu al redelijk mislukt. Ja of niet…lees de post met mijn bucketlist daarentegen nog even terug en concludeer met mij: ik ben right on track…sort off…Tja, het is alleen de manier waarop weer…heel bijzonder, typische Madeleine. Vriendin aan wie ik alles opbiechtte verzuchtte meewarig (maar ook zeker met een hint van trots): “Ja, hoor, Leine, je bent er weer! Ik had niet anders verwacht.”

Lees verder

TMI-alert!

Hoe graag je ook wil dat het klaar is met dat hele verhaal met de leugenachtige ex, dat is het voorlopig natuurlijk nog lang niet. Hoe groter de hufter, hoe meer onterechte airplay zo iemand krijgt. Hoe graag je ook zou willen dat die zeven jaar nooit hadden plaatsgevonden of dat je die uit je geheugen kon wissen…ze blijven je achtervolgen. Alleen al door de praktische zaken: spullen verdelen, huis verkopen, het “samen”levingscontract ontbinden, financiën regelen en alles wat er bij komt kijken. Maar nog veel erger is het mijnenveld waar je in loopt. Je loopt een hoek om en opeens sta je oog in oog met een herinnering. In het begin weet je dat ze om de haverklap komen, later verwacht je ze niet meer en komen ze des te harder aan.

Lees verder