Om in de stemming te komen: favoriete chansons (ja, echt)

Hier gaan mensen afhaken. Mag je een Franse naam hebben, Madeleine, maar sommige dingen gaan echt te ver. Ik roep normaal heel hard: ik schaam me dr niks voor, hier schaam ik me wel een beetje voor. Maar ik hou gewoon echt van Franse chansons, hoe truttiger hoe beter! Ik zing zelfs mee…het moet niet gekker worden! Ik ga mijzelf niet verdedigen, maar ik ben hier verpest door mijn ouders. De Franse cd-collectie bij mijn ouders is immens. En op vakantie werd dit tot in den treure gedraaid. Tot kotsens aan toe. Maar blijkbaar is er toch iets van deze indoctrinatie blijven hangen. What can I say…ik ben gebrainwashed! En in het kader van de Parijse voorpret (nogmaals: we gaan drie dagen…twee keer knipperen en je bent weer thuis) heb ik een paar van mijn favorieten op een rijtje gezet. Lach niet te hard…ik weet tenminste van mijzelf dat ik een nerd ben!

Lees verder

Try my life! wk. 41

Vanaf vandaag komt er elke zondag een ‘Try My Life’ online. Een soort weekoverzicht: waar werd ik blij van deze week? Was er misschien een klein geluksmomentje? Wat ging er niet goed? Wat deed ik, wat at ik, wat kocht ik? Dat soort dingen: een samenvatting van de week. Maar dan net even anders.
Lees verder

Op zoek naar Leine

Noodgedwongen denk ik de laatste tijd veel na over mezelf en mijn leven. Hoe kan het dat mij overkomt, wat mij overkomt? Overkomt het me, trek ik het aan of zoek ik het zelfs op? Al twee maanden is mijn hoofd op hol: waar het mis gegaan is, wat ik anders had moeten doen, waar ik schuld heb. Ik wou dat mijn hoofd dat niet deed. Ik kom namelijk niet verder.
Nu kan ik een paar dingen doen: blijven malen en in cirkels blijven denken, me laten doorzagen door een psycholoog of op zoek gaan naar mezelf. Ik ga voor het laatste. Wie ben ik? Lees verder

Ergens tussen platte porno en relatie

Ergens heb ik het allemaal mooi voor elkaar. Ik vind alleen wonen leuk. Ik besteed mijn tijd zoveel beter en leuker. Klinkt fantastisch, maar dat is het natuurlijk maar half: ik heb alleen maar geleerd dat alleen wonen vele malen leuker is dan met iemand die geen zak om je geeft. Zo iemand is alleen maar een blok aan je been. En dat was hij. Natuurlijk zijn de afgelopen weken geen feestje geweest. Ik ben nog elke dag boos en verdrietig. Boos omdat hij hier mee wegkomt, verdrietig omdat hij mij niks waard acht. Maar ik mis hem niet. Geen seconde. Wat is er om te missen? De leuke herinneringen bestaan uit leugens, de liefde was gespeeld. Stik er dan maar in! Lees verder

Anger Management

In deze tijden leer ik veel over mijzelf…veel slechte dingen, maar ook veel goede dingen. Ik blijf heel lang boos…bad! Ik hou van alleen zijn…good! Ik stop veel weg…bad! Ik heb discipline en doorzettingsvermogen…good! Het mooiste vind ik dat hoe klote ik me ook voel, dat ik mezelf altijd bijelkaar weet te rapen en doe wat er van me verwacht wordt. Niemand hoeft de vernederde, totaal wanhopige Madeleine te zien. Daar schiet niemand wat mee op. Dus ik raap mezelf op, elke keer weer. Ik hou mezelf niet groter dan nodig. Ik ben niet bang om kwetsbaar te zijn. Maar ik weiger kapot te gaan. Gewoon omdat die klootzak het niet waard is. En gewoon omdat ik het wel waard ben!
Lees verder

Overspel

Je hoeft mij niet uit te leggen wat er in de spelonken van kantoren gebeurt. Mijn ex lag daar immers de blonde snol aan te duwen op de kopieermachine (wordt ontkend…maar liegen gaat ‘m tegenwoordig bijzonder goed af!). Ik ben zelf ook niet onschuldig, al is de kopieermachine me godzijdank bespaard gebleven. Ik  ben dol op smerige porno op openbare plaatsen, maar van een muf kopieerhok met de afdruk van de nietmachine in de derriere, wordt ik net niet hitsig. Maar ik weet hoe het werkt op kantoor. In de jaren dat ik werk zijn er al een aantal mannen voorbij gekomen, die ik niet hoofdzakelijk waardeerde op basis van inhoudelijke kennis en arbeidsethos.

Lees verder

TMI-alert!

Hoe graag je ook wil dat het klaar is met dat hele verhaal met de leugenachtige ex, dat is het voorlopig natuurlijk nog lang niet. Hoe groter de hufter, hoe meer onterechte airplay zo iemand krijgt. Hoe graag je ook zou willen dat die zeven jaar nooit hadden plaatsgevonden of dat je die uit je geheugen kon wissen…ze blijven je achtervolgen. Alleen al door de praktische zaken: spullen verdelen, huis verkopen, het “samen”levingscontract ontbinden, financiën regelen en alles wat er bij komt kijken. Maar nog veel erger is het mijnenveld waar je in loopt. Je loopt een hoek om en opeens sta je oog in oog met een herinnering. In het begin weet je dat ze om de haverklap komen, later verwacht je ze niet meer en komen ze des te harder aan.

Lees verder

Volgende sheet!

Eigenlijk wil ik namelijk nog steeds wegkwijnen in zelfmedelijden over het totale falen van mijn relatie. Eigenlijk wil ik nog steeds met mijn hoofd onder de dekens liggen en mezelf gek maken met allerlei doemscenario’s over hoe afschuwelijk de rest van mijn leven er uit ziet. Doemscenario’s gevoed door die smeerlap. In mijn hoofd haal ik zijn zieke quotes aan: “Ik besef me (…really…ik besef ME. Niet wederkerig, Einstein!) dat ik je nu misschien de kans heb ontnomen om ooit nog kinderen te krijgen.” Huh? Want? Ik ben zo lelijk/sociaal onaangepast/oud/lelijk/stom/vulmaarin, dat daar niemand er de rest van mijn leven nog vrijwillig op klimt? Wat? Hoe? WAT??

Lees verder