Hoofd leeg typen

Deze blog gebruik ik het liefste voor leuke dingen. Maar aangezien het ook een piepklein beetje een soort dagboek is en bij gebrek aan een therapeut…mag ik heel af en toe mijn hoofd een beetje leeg typen. Over hoe het gaat in dit noodgedwongen nieuwe leven, over wat me dwars zit, over wat me goed doet. En of er iets van een stijgende lijn in zit. Om daar maar mee te beginnen: ik denk dat er een soort van stijgende lijn is. Ik huil niet meer vaak, wel af en toe, als weer blijkt dat hij me alweer een naaistreek heeft geleverd. Goed om zeker te weten: ik wil de klootzak-ex nooit meer terug…wat een zieke gozer is het! Jammer van die zeven jaar, maar goed dat het voorbij is. Ik slaap beter (Amerikaanse slaappillen zijn awesome!!) en dat scheelt toch wel het allermeest. De crack-junk-donkere-kringen trekken al een beetje weg…al conceal ik ’s ochtends my ass off om het een beetje weg te werken. Lees verder

Mijn make up nee’s

Zo lang als ik me kan herinneren was ik een make up meisje. Stiekem met mijn moeders make up klooien, al mijn zakgeld aan nagellak besteden, en altijd malle dingen uitproberen. Ik kan niet meer geloven met welke creaties ik op de middelbare school heb rondgelopen. Sterretjes op je ogen, Madeleine…really? Witte oogschaduw? Blauwe lippenstift? Tja, what can I say…ik had besloten dat ik alto was. Compleet met kisten en kraaltjes in mijn haar. En daar horen dit soort dingen bij…helaas. Op een gegeven moment kwam ik er achter dat je gezicht vol schilderen je niet per sé mooier maakt. Dus naarmate ik ouder werd, werd de make up steeds minder opvallend. Zo werkt het ook gewoon: langzamerhand ontwikkel je een eigen stijl. Een stijl die bij jou past, die met de tijd en de mode meegaat. Inmiddels weet ik wel een beetje wat ik mooi vind en wat mij staat. Dat betekent ook dat ik weet wat ik moet laten en wat ik wil laten. Want hoewel ik make up prachtig vind, smeer ik niet alles op mijn gezicht… Lees verder

Bucketlist – deel 2

Een maand geleden knalde ik er in een misschien ietwat overmoedig moment een bucketlist uit. Het idee: Ik kan doen en laten waar ik zin in heb! En ik kan meer uit het leven te halen dan alleen bankhangen met een zak aardappelen. Here’s the new Madeleine!!! Ik maakte een lijstje met ‘things to do nu het kan.’ Ik bedacht me vandaag dat ik dat lijstje moest gaan aanvullen, bijhouden en aanscherpen. En ik moet hem beter maken, het gaat immers niet alleen om dingen doen, maar ook dingen die je na wil streven. Ik moet beter worden, mijn loopbaan moet beter worden, ik moet bezig blijven. Dus in mijn opkrabbelperiode ga ik maandelijks mijn lijst langs. Waar ben ik en wat wil ik nog meer!?
Scherp blijven, Leine! En blijven werken! Lees verder

Even niet meer leuk…

Ik hoopte zo na twee maanden een aantal stappen verder te zijn. Weer lichtpunten te kunnen zijn, licht aan het eind van de tunnel. Ik heb twee maanden mijn best gedaan, mezelf opgeraapt, opgelapt en heb met de moed der wanhoop gedaan alsof ik geloofde dat het beter werd. New York zou mijn wederopstanding worden…ehh ja…nou, nee dus. Na een bestwel dramatisch weekend is de conclusie: het gaat eigenlijk gewoon nog steeds kut. En dat is een milde conclusie na een weekend van twee dagen in bed liggen en één dag van huilen, schreeuwen, agressie en totale breakdown. Ja…voor de critici…mijn weekend heeft drie dagen. And I’m freakin’worth it! Dat terzijde, in plaats mezelf nog verder te pijnigen bij het horen van mijn eigen gejank en geschreeuw, doneer ik mijn gevoelens maar aan het wereldwijde web. Dat recht heb je gelukkig als blogger (OMG, ik noemde mezelf een blogger… totale zelfoverschatting, Madeleine, jij mal kind!) Lees verder

Slechte plannen

Laat we eens heel eerlijk zijn: ik heb ze niet allemaal op een rijtje lately. Niet raar ook als je wereld opeens zo op zijn kop staat. Maar het beste is: ik weet het tenminste nog van mezelf…dat scheelt. Maar echt: ik ben een puinhoop, een tikkende tijdbom en een labiel stuk ellende. Nog steeds. Ik ben het al heel lang zat…maar dat zet je dus niet uit. Was het maar zo’n feest. Dus tja, ik jank en scheld nog even verder. Ik eet en slaap nog steeds niet, want slapen en eten is voor mietjes….blijkbaar. Maar…ik zou Madeleine niet zijn als ik er geen misbruik van maakte. Zo ben ik ook wel weer: ongegeneerd. Ik speel de ik-ben-bedrogen-kaart waar en wanneer het maar kan. Bij voorkeur op het werk: “Oooohh nee, ik kan dat echt niet doen…ben ik veel te teer en fragiel voor.” Ik maak er mijn dagbesteding van om naar zo veel mogelijk collega’s te roepen: “Jaaaaa, laat me ook maar in de steek…alsof ik het niet zwaar genoeg heb.” Mijn collega’s glimlachen minzaam, er zit nog iets van Madeleine in (en wanneer gaat ze eindelijk een keer d’r snater houden?!)!!
Lees verder

De dertig-doodzonde

Zoals ik in de blog Project Sexy al aan gaf: de noodzaak om het roer drastisch om te gooien kwam niet uit de lucht vallen. Ik was ingekakt. Helaas, helaas is dat een ding dat veel gebeurd zo na je dertigste. Dan ga je op eens voor lekker makkelijk, of erger nog lekker gek. Een lekker Desigual Jurkje, een lekkere vlot kapsel of een heerlijk opvallende bril. Moet ik nog even doorgaan: lekkere platte laarzen, een lekkere wijde broek of een joggingbroek (of erger nog…en onesie), een fleecetrui of een lekker groot warm vest. En ja…ook ik ben schuldig!

Lees verder

Project Sexy

Volledig bewust van het feit dat dit de zoveelste post is met een ietwat vunzige titel, laat ik hem toch staan. Kijk naar de andere posts met vuige of dubieuze titels en je lijkt op een bouquet-reeks-blog terecht te zijn gekomen. Niet mijn bedoeling…oprecht niet. Geloof me; Project Sexy is bittere ernst en heeft niks met ranzigheid te maken! Iedereen zou een Project Sexy moeten hebben. Sterker nog…Project Sexy zou de leidraad van ieders leven moeten zijn…

Lees verder

Vuige porno…

Ehm, ja…lees even de vorige posts terug…over hoe ik me voortaan ga gedragen en vergeet ze…dat plan is nu al redelijk mislukt. Ja of niet…lees de post met mijn bucketlist daarentegen nog even terug en concludeer met mij: ik ben right on track…sort off…Tja, het is alleen de manier waarop weer…heel bijzonder, typische Madeleine. Vriendin aan wie ik alles opbiechtte verzuchtte meewarig (maar ook zeker met een hint van trots): “Ja, hoor, Leine, je bent er weer! Ik had niet anders verwacht.”

Lees verder