Lange stilte

Follow my blog with Bloglovin

Ik werd een half jaartje geleden keihard gevloerd door die rotzak, ik stortte in, raapte mezelf enigszins bijeen, vond een overlevingsmodus en trof de noodzakelijke maatregelen. Dat werkte in het begin: ik ging plannen maken en ik ging bloggen, ik verhuisde en overleefde de kerstperiode…en daarna werd het even stil, ik blogde weer verder en daarna…werd het heel lang stil. Ik wilde even niet. Wat had ik in godsnaam te vertellen…wat was ik aan het doen dan?! Tja…ik had dus even een kleine terugslag. Lees verder

Terug van weggeweest

And we’re back!!!! Ehhh ja….een maand stilte…een maand en twee dagen to be exact. Niet de bedoeling…was het gepland: neeuhh niet echt. Was het goed…misschien wel. Maar who cares, we zijn er weer!! Genoeg verhalen om te vertellen, een nieuw jaar; dus nieuwe ronde, nieuwe kansen. De stilte was er enerzijds puur praktisch: ik zat een maandje zonder fatsoenlijk werkend internet thuis. Lees verder

Bucketlist – deel 3

Ik realiseerde me net opeens dat ik nog maar 2,5 maand blog…wtf?! Ik ben dus gewoon echt nog een newbe, groentje, een feutje…ahhhgossie!! Maar vanaf het begin nam ik me voor om maandelijks een lijstje met mijn bucketlist langs te gaan. Het idee: Ik kan nu lekker doen en laten waar ik zin in heb en ik kan veel meer uit het leven te halen dan alleen bankhangen met een zak aardappelen en tevreden zijn. Vanaf nu ben ik weer een bad ass!! Dus laten we dat dan maar gaan doen.Stap voor stap…want zo bad ass ben ik nog niet!! Ik maakte een lijstje en dat lijstje ga ik aanvullen, bijhouden en aanscherpen. Waar ben ik en wat wil ik nog meer!? Lees verder

5 reasons why I smile TAG

Whoooehaaaa…mijn eerste ingevulde tag everrrr! Ik had ‘m al op een aantal blogs voorbij zien komen en het is een hele mooie positieve tag. Het is heel goed om af en toe eens stil te staan bij de mooie dingen in je leven. “Tel uw zegeningen” zei mijn mooie lieve omaatje altijd. Dat is dan de katholieke versie, maar het is wel waar: wees dankbaar voor wat je wel hebt en wees blij!! In de afgelopen maanden vond ik het moeilijk om positief te zijn, blij te zijn met dingen en een lach op mijn gezicht te houden. Maar dat betekent niet dat het allemaal klote is: ook in deze fase is er genoeg om dankbaar en blij te zijn. En door deze tag realiseer je je dat weer even. Dus dankjewel, Akosua dat je me tagde!!

Lees verder

Hoofd leeg typen

Deze blog gebruik ik het liefste voor leuke dingen. Maar aangezien het ook een piepklein beetje een soort dagboek is en bij gebrek aan een therapeut…mag ik heel af en toe mijn hoofd een beetje leeg typen. Over hoe het gaat in dit noodgedwongen nieuwe leven, over wat me dwars zit, over wat me goed doet. En of er iets van een stijgende lijn in zit. Om daar maar mee te beginnen: ik denk dat er een soort van stijgende lijn is. Ik huil niet meer vaak, wel af en toe, als weer blijkt dat hij me alweer een naaistreek heeft geleverd. Goed om zeker te weten: ik wil de klootzak-ex nooit meer terug…wat een zieke gozer is het! Jammer van die zeven jaar, maar goed dat het voorbij is. Ik slaap beter (Amerikaanse slaappillen zijn awesome!!) en dat scheelt toch wel het allermeest. De crack-junk-donkere-kringen trekken al een beetje weg…al conceal ik ’s ochtends my ass off om het een beetje weg te werken. Lees verder

Op zoek naar Leine

Noodgedwongen denk ik de laatste tijd veel na over mezelf en mijn leven. Hoe kan het dat mij overkomt, wat mij overkomt? Overkomt het me, trek ik het aan of zoek ik het zelfs op? Al twee maanden is mijn hoofd op hol: waar het mis gegaan is, wat ik anders had moeten doen, waar ik schuld heb. Ik wou dat mijn hoofd dat niet deed. Ik kom namelijk niet verder.
Nu kan ik een paar dingen doen: blijven malen en in cirkels blijven denken, me laten doorzagen door een psycholoog of op zoek gaan naar mezelf. Ik ga voor het laatste. Wie ben ik? Lees verder

Even niet meer leuk…

Ik hoopte zo na twee maanden een aantal stappen verder te zijn. Weer lichtpunten te kunnen zijn, licht aan het eind van de tunnel. Ik heb twee maanden mijn best gedaan, mezelf opgeraapt, opgelapt en heb met de moed der wanhoop gedaan alsof ik geloofde dat het beter werd. New York zou mijn wederopstanding worden…ehh ja…nou, nee dus. Na een bestwel dramatisch weekend is de conclusie: het gaat eigenlijk gewoon nog steeds kut. En dat is een milde conclusie na een weekend van twee dagen in bed liggen en één dag van huilen, schreeuwen, agressie en totale breakdown. Ja…voor de critici…mijn weekend heeft drie dagen. And I’m freakin’worth it! Dat terzijde, in plaats mezelf nog verder te pijnigen bij het horen van mijn eigen gejank en geschreeuw, doneer ik mijn gevoelens maar aan het wereldwijde web. Dat recht heb je gelukkig als blogger (OMG, ik noemde mezelf een blogger… totale zelfoverschatting, Madeleine, jij mal kind!) Lees verder

Anger Management

In deze tijden leer ik veel over mijzelf…veel slechte dingen, maar ook veel goede dingen. Ik blijf heel lang boos…bad! Ik hou van alleen zijn…good! Ik stop veel weg…bad! Ik heb discipline en doorzettingsvermogen…good! Het mooiste vind ik dat hoe klote ik me ook voel, dat ik mezelf altijd bijelkaar weet te rapen en doe wat er van me verwacht wordt. Niemand hoeft de vernederde, totaal wanhopige Madeleine te zien. Daar schiet niemand wat mee op. Dus ik raap mezelf op, elke keer weer. Ik hou mezelf niet groter dan nodig. Ik ben niet bang om kwetsbaar te zijn. Maar ik weiger kapot te gaan. Gewoon omdat die klootzak het niet waard is. En gewoon omdat ik het wel waard ben!
Lees verder