Lange stilte

Follow my blog with Bloglovin

Ik werd een half jaartje geleden keihard gevloerd door die rotzak, ik stortte in, raapte mezelf enigszins bijeen, vond een overlevingsmodus en trof de noodzakelijke maatregelen. Dat werkte in het begin: ik ging plannen maken en ik ging bloggen, ik verhuisde en overleefde de kerstperiode…en daarna werd het even stil, ik blogde weer verder en daarna…werd het heel lang stil. Ik wilde even niet. Wat had ik in godsnaam te vertellen…wat was ik aan het doen dan?! Tja…ik had dus even een kleine terugslag.

Begrijp me goed. Ik ben oké. Ik weet dondersgoed dat ik veel heb om dankbaar voor te zijn. En dat ben ik ook. Het had allemaal veel beroerder kunnen zijn. Maar toch…uiteindelijk is er maar één die je in dit soort situaties kan maken of breken…en dat ben je zelf. Ondanks alle steun en liefde in de wereld, moet je het uiteindelijk toch zelf doen. En tja…daarbij zit ik mezelf nog wel eens in de weg. Omdat ik keihard voor mezelf ben, omdat ik stronteigenwijs ben en soms een beetje zwelg in zelfmedelijden. Dodelijke combinatie…maar hee, ik weet het tenminste van mezelf 😉

Bottom line is: Ik had gehoopt dat ik na de verhuizing een hele grote stap verder was en dat ik kon gaan opbouwen. Sterker nog: dat moest ik van mezelf. Maar dat werkt niet zo!!!! #Duhhhhh. Ik wilde weer eens sneller dan ik blijkbaar kon. En tja…dat vind ik lastig. Ik wil graag altijd sterk zijn en niemand nodig hebben en snel weer op een plek zijn waar ik wil zijn. En shinen en niemand tot last zijn en blablablaaa. Maar je kan het willen tot je een ons weegt, het loopt gewoon lekker altijd anders dan je wil. Het duurde even voordat ik daar achter was…of, nouja, totdat ik daar zen mee was, zeg maar…

Ik heb met andere woorden (noodgedwongen) veel geleerd in de afgelopen periode. En het belangrijkste is dat ik moet accepteren dat ik gewoon geduld moet hebben. Gewoon af en toe je adem inhouden, vertrouwen hebben en laten komen wat komt. Het zal je verbazen hoe vaak iets op zijn pootjes terecht komt. Het is nog steeds frustrerend af en toe, maar ik ben nu weer op een plek waar ik dat kan en vooral waar ik weer dingen wil gaan oppakken. Dus stap 1: BAM we gaan weer bloggen. En hoe vaak en wanneer en hoe en wat? Weetikveel…we zien het wel, alles komt goed, ik heb er zin in!!

Tot snel!! Veel liefs

5 reacties op ‘Lange stilte

  1. Heel herkenbaar hoor! Toen mijn vorige relatie uitging, dacht ik ook het gewone leventje zo weer op re pakken want goh, ik was toch vele malen beter af zonder hem, maar wat viel dat tegen zeg. Dat heeft echt een half jaartje geduurd…

    Geliked door 1 persoon

  2. Hey, dit is een rouwproces hé, je moet van zoveel zaken afscheid nemen en weer alles opnieuw opbouwen,..dat vraagt tijd, geef het tijd er is niks mis met hoor om je slecht te voelen, niemand zijn leven is perfect dus spiegel je er ook niet aan!!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s